Writers BlogWat zoek je, meisje?
Mijn vader zei het terloops, een paar jaar geleden tijdens een familieweekend. Ik rommelde in de keuken, hij kwam binnen en vroeg het bijna achteloos: “Wat zoek je, meisje?”
Eén woord – meisje – en ik voelde me in één klap weer tien. Klaar om met twee vlechtjes naar buiten gestuurd te worden.
Dat is wat woorden doen. Ze kunnen je in een fractie van een seconde terugbrengen naar 1984 of naar wie je ooit was. Ze kunnen je optillen of onderuit halen. Je welkom laten voelen of buitensluiten.
Denk maar aan: ‘Luister eens, mevrouwtje’ (tut-tut).
Of als reactie op je voorstel: ‘Dat zijn we zo niet gewend’ (terug in je hok, jij!)
Taal is vrijwel nooit alleen maar informatie. Ze is emotie, context, lading. Of je nu schrijft, spreekt of leest: woorden brengen altijd iets teweeg. Soms bewust, vaker nog onbewust.
Dat geldt ook in zakelijke teksten. Juist daar moet je alert zijn. Want woorden kleuren je boodschap. Soms subtiel, soms messcherp.
Tussen de regels door lezen mensen of jij ze serieus neemt. Of je meent wat je zegt. Of je mens bent.
Zorg er dus voor dat je het juiste gevoel overbrengt.
Gebruik jij je haakjes wel?
Er liggen hier in huis altijd jassen over de stoelen.
Tassen op de eettafel.
Schoenen onderaan de trap.
Iets met pubers.
Maar dat terzijde. Ik wil het even over die jassen hebben.
Alles is al gezegd - of toch niet?
Alles is al gezegd.
Dat dacht ik laatst.
Valt daar nog wel wat aan toe te voegen?
Hoe mijn herinnering met jou te maken heeft
Het begint al zodra ik mijn oude straat inrijd.
De rozenbottelstruiken langs het speelveldje brengen me in één klap terug naar 1981.
Waarom je teksten wel wat humor kunnen gebruiken
Of: De onzichtbare waarde van luchtigheid
Lees gauw verder