Writers BlogVoetbalmeisje (2)

In 2015 werd ik gebeld door de TOS, een van de businessclubs van FC Twente. Of ik maandelijks een verslag wilde schrijven van hun bijeenkomsten. Sindsdien stort ik mij elke maand in een grote groep ondernemers. Ondernemers die Tukker zijn en een FC Twente-hart hebben. Dat zorgt voor zo’n duidelijke binding, dat samen zaken doen haast vanzelfsprekend is. Ik merk het iedere bijeenkomst opnieuw: zij herkennen zichzelf in elkaar.

Neem nou B. Hij ging als 8-jarige al met zijn vader naar de trainingen en wedstrijden van ‘hun’ club. Ze sloegen geen training over, al regende het nog zo hard. Of H. die ook van jongs af aan al met haar vader op de bus stapte naar Enschede. Op dagen dat haar vingers er bijna afvroren, kroop ze diep weg in haar rood-witte sjaal.
In de loop der jaren zagen ze trainers, voetballers en bestuursleden komen en gaan. Maar zij bleven. Langs de zijlijn en op de tribune. Dicht in de buurt van de grasmat.

Dit zijn slechts twee van de vele verhalen. En elk verhaal dompelt me verder onder in de wereld van de supporter. Ondertussen vindt het TOS-bestuur het de hoogste tijd dat ik ga ervaren hoe het voelt om een wedstrijd van FC Twente bij te wonen. Dus nodigt ze me uit voor de eerstvolgende thuiswedstrijd tegen PEC Zwolle. Die uitnodiging komt als geroepen. Want ik snap voetbal echt wel, begrijp verstandelijk gezien de binding die de supporters met hun club hebben, maar waarom ze vaak zo oververhit reageren op het spel, is me nog steeds een raadsel.

Die zaterdag zit ik op de tribune. Bij het eerste doelpunt is Vak P uitzinnig van vreugde. Elk marslied dat ze inzetten, wordt in no time door werkelijk het hele stadion meegezonden. En ik, ik ga erin op. Ik ‘Oei!’ mee bij de bijna-doelpunten, merk nauwelijks dat m’n benen koud worden en negeer m’n volle blaas want ik wil niks missen. Als de scheids het eindsignaal fluit, kom ik net als de rest van het stadion juichend overeind voor de 2-1-overwinning.

Na die ene wedstrijd begin ik FC Twente wat beter te volgen. Ik check de live-uitslagen op nu.nl of volg de wedstrijd op tv. Een paar seizoenen verder weet ik: die beleving, dat valt niet te beredeneren. Je moet erbij zijn en het voelen om het te kunnen begrijpen. Of misschien moet je wel een Tukker zijn om het wij-gevoel te snappen.
Hoe dan ook, ik ben nog steeds geen die-hard supporter, maar ergens, diep van binnen, schuilt toch een soort voetbalmeisje in mij. Who knew.