Writers Blog1988 belde: ze wil m'n bril terug

Voor een vriend dook ik van de week de zolder op, op zoek naar foto’s van mijn middelbareschooltijd. Boy, oh boy. Ik zag er niet uit! 😆 Wat nog eens bevestigd werd door mijn puber die over mijn schouder meekeek en in lachen uitbarstte.
Ik had kort haar, een bril en over mijn kledingkeuze valt – nu terugkijkend – zéker te twisten. Ter verdediging: met de rest van de klas was het niet veel beter gesteld. Zo liepen we er nou eenmaal bij in 1988.

Anyhow: ik was niet bepaald de knapste, maar aardig was ik wel en ik kon met iedereen overweg.
Het was een talent dat me lang heeft geholpen: ik kon inblenden als geen ander. Gevat bij de één, meelachend bij de ander, en het voortouw nemend in weer een andere groep. Ik voelde feilloos aan hoe ik me moest gedragen.
Dat was handig, maar ook uitputtend. Want als je te goed weet hoe het hóórt, raak je gaandeweg kwijt wie je zélf bent.

Daarom valt het me nu gelijk op (It takes one to know one 😇) : ondernemers die communiceren zoals zij denken dat het hoort.
Netjes.
Correct.
En — laten we eerlijk zijn — als 13 in een dozijn.

Maar jouw netwerk zoekt helemaal geen perfecte volzinnen.
Die zoekt jou.
Jouw stem, jouw toon, jouw kijk.
En spreken ze je niet face-fo-face, dan willen ze dat terugzien in de dingen die je schrijft. Jouw persoonlijke woordkeuze en imperfecties maken je menselijk én geloofwaardig. En geloofwaardigheid is de basis van alles.

Mijn les van de zolderfoto’s: oefen niet in inblenden. Oefen in jezelf zijn. Ook op papier.