Writers BlogHoe mijn herinnering met jou te maken heeft

Het begint al zodra ik mijn oude straat inrijd.
De rozenbottelstruiken langs het speelveldje brengen me in één klap terug naar 1981 – het was veruit de beste verstopplek van de straat.

Dat dat beeld zo helder terugkomt, komt door de burenreünie die over vijf minuten begint. Ons gezin en de buren van toen. We hielden watergevechten op de oprit, bouwden iglo’s in de achtertuin, gingen naar dezelfde school en zaten in dezelfde kerkbanken.

Vandaag buigen we ons over half onscherpe foto’s. En rijden letterlijk door onze jeugd: van de plek waar vroeger de peuterspeelzaal stond en sporthal de Els, tot de sloot waar we leerden schaatsen en de basisschool.
Eén opmerking, foto of straatnaam – en geuren, gevoelens, namen en anekdotes komen als kleine raketjes uit lang vergeten hoeken van ons brein geschoten.

Dat is de kracht van verhalen.
Ze beroeren iets in je binnenste waar je je de helft van de tijd niet van bewust bent.

Zelfs als je er niet bij was, in die Bizetstraat van toen, kunnen verhalen je raken. Omdat ze bomvol haakjes zitten die je brein automatisch oppikt. Wat dacht jij bijvoorbeeld toen je ‘1981’ las? Of ‘leerden schaatsen’?
Je brein schotelde je waarschijnlijk automatisch beelden uit je eigen geheugen voor, ook al is dit verhaal niet het jouwe.

Dat gebeurt ook wanneer jij nu je verhaal vertelt.
Als ondernemer. Als mens.
De kans is groot dat het bij iemand anders iets losmaakt. En dan ineens deel je iets en heb je een onzichtbaar lijntje gespannen tussen jou en de ander. Ik vind dat magisch.
En vergis je niet. Je hoeft niet eens iets spectaculairs te vertellen. Of iets commercieel sterks. Of groots. Vertel gewoon iets echts.