Writers BlogHoe geniet je als 40-plusser van een 3-daags festival?

Jarenlang gingen we samen. Toen haakte ik af. Ik trouwde, kreeg 2 kinderen en een kat. Een weekendje festival maakte plaats voor een weekendje Landal. Voor ik de deur achter me dichttrek check ik minstens twee keer of er wel genoeg spenen, rammelaars en schone kleren in m’n tas zitten.

Flashback: 5 jaar geleden

Zus en ik stonden drie dagen op camping C, de rustigste camping in Landgraaf. En ja, dat is inderdaad een relatieve uitspraak. Tot 04.00 uur ‘s nachts schalt de muziek over het terrein. Zus ligt de hele nacht wakker. Ik niet. Ik denk maar één ding: ik hoor geen huilende baby, en val als een blok in slaap.

’s Morgens worden we wakker met de geur van wiet in onze neus. We trekken onze klam geworden kleren aan en sluiten aan in de rij voor de douches. Na één blik op het laffe straaltje zie ik ervan af om m’n haren te wassen. Mijn ogen houd ik strak op de muur gericht om maar niet te hoeven kijken naar mijn voeten die in de bak restwater van mijn voorgangers staan.

Mijn telefoon trilt: de kaartjes zijn binnen. Ik ga weer naar Pinkpop! Mijn hart maakt een sprongetje, al voel ik een lichte hapering als ik aan de camping denk.

Zou deze oudere versie van mij dat nog kunnen?

Wanneer ik richting het hoofdveld loop, krijg ik een programmaboekje in m’n hand gedrukt. Met mijn andere hand graai ik in mijn tas tussen de bonnetjes van HEMA en het Kruidvat naar mijn earsafe oordoppen.

We schuiven wat weggegooide bekers en platgetrapte programmaboekjes aan de kant en laten ons op de grond zakken. Daarna zet ik mijn tanden in een van de lekkerste broodjes hamburger ooit. Ik hoef even helemaal niets. Ik hoef niet te koken en ook de vaatwasser niet in te ruimen. Ik denk geen seconde meer aan de het cadeautje dat ik nog moet kopen voor de kraammand van de juf. Of aan de omzetbelasting die ik nog voor de 30^e moet betalen. Met een regenponcho in m’n linkerbroekzak en een setje bonnen in m’n rechter is mijn enige zorg of de rij bij de wc’s niet te lang is want ik wil zometeen vooraan staan bij de Red Hot Chili Peppers.

Halverwege het weekend app ik een foto naar huis. Nog geen minuut later krijg ik een reactie terug: Je ziet er erg gelukkig uit.

Tsja, what can i say

Pinkpop is een soort verplichtingsarm vacuüm. Pinkpop is me-time. Ik ontdek hoe All time low een ontzettend leuk feestje bouwt met het publiek. Ik zing en spring heel hard mee met Belle Hélène van Doe Maar. Geniet ongegeneerd van Lionel Ritchie. En op slechts 30 meter afstand staan van Paul McCartney die Let it be zingt, voelt legendarisch.

Nee, dat is allemaal niet wereldschokkend, maar ik word er wel enorm blij van.

En ’s nachts? ’s Nachts kruip ik heel erg tevreden en warmgedoucht in een zacht en droog tweepersoonsbed op 10 minuten loopafstand van het festivalterrein.

Ja, een zus die ergens in de laatste vijf jaar nieuwe vrienden heeft gemaakt is goud waard.
Helemaal als een van hen een huis in Landgraaf heeft.